தருமன் தனது விதியை உணர்ந்த அந்த முக்கியத் தருணங்கள்:
1. பகடையின் 'கட்டு' தளர்ந்த தருணம். சூதாட்டத்தின் தொடக்கத்தில் தருமன் ஒருவிதமான போதையில் இருக்கிறார். அவர் தனது கணக்குகளையும், திறமையையும் நம்புகிறார். ஆனால், சகுனி பகடைகளை உருட்டும் விதம், இயற்கையின் விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு இருப்பதைக் காணும்போதுதருமனுக்கு முதல் அதிர்ச்சி ஏற்படுகிறது. தான் ஆடுவது சகுனியுடன் அல்ல, 'காலம்' எனும் பேராற்றலுடன் என்பதை அவர் மெல்ல உணர்கிறார்.
2. தம்பிகளைப் பணையம் வைத்த 'மார்கழி' மௌனம். தன்னுடைய செல்வங்கள், நாடு என ஒவ்வொன்றாக இழந்தபின், தனது தம்பிகளைப் பணையம்வைக்கும் கட்டம் வருகிறது. இங்கேதான் ஜாதகக் கட்டத்தின் 'சகோதர ஸ்தானம்' அழிகிறது. தம்பிகள் அடிமைகளாகக் குனியும்போது, தருமன் தார்மீகரீதியாகத் தனிமைப்படுத்தப்படுகிறார். அந்தத் தனிமையில், "தான் அறத்தின் நாயகன்" என்ற அவருடைய பிம்பம் உடையத் தொடங்குகிறது.
3. இறுதித் தருணம்: தன்னைத்தானே இழத்தல். தன்னைத்தானே பணையமாக வைத்துத் தோற்கும்போது, தருமன் ஒரு கருவியாக மாறிப்போகிறார். "தோற்றவன் எதற்கும் உரியவன் அல்ல, அவனுக்குச் சொந்தமாக அவனது விதிகூட இல்லை" என்ற உண்மையை அவர் உணரும்போது, அதுவரை அவர்போற்றி வந்த 'தர்மம்' என்பது ஒரு நுண்மையான கயிறு என்பதையும், அதைச் சகுனி அறுத்துவிட்டார் என்பதையும் உணர்கிறார்.
4. திரௌபதியின் வருகையும் விதியின் முழுமைப்பாடும் உண்மையில் தருமன் தனது விதியை முழுமையாக உணர்ந்தது திரௌபதி சபைக்கு இழுத்துவரப்பட்ட அந்தப் 'பங்குனி' மாதத் தருணத்தில்தான். * ஒரு அரசனாக, கணவனாகத் தன்னால் எதையும் செய்ய முடியாமல் தலைகுனிந்துஅமர்ந்திருக்கும்போது, காலத்தின் குரூரத்தை அவர் தரிசிக்கிறார். * 12 கட்டங்களும் (ராசிகளும்) சுழன்று முடிந்து, அவர் ஒரு சூன்ய நிலைக்கு (Empty point) வருகிறார். * அந்தச் சபையில் பீஷ்மர் முதல் துரோணர் வரை அனைவரும் காலத்தின் முன் செயலிழந்து நிற்பதைக் காணும்போது, இது தருமன்எனும் தனிமனிதனின் தோல்வி அல்ல, ஒட்டுமொத்தப் பாரத வர்ஷத்தின் விதியின் சுழற்சி என்பதை அவர் உணர்கிறார்.
நாவலில் வரும் அந்தத் தத்துவப் புள்ளி: சகுனி சிரித்துக்கொண்டே சொல்வார், "தருமா, நீ எதை இழந்தாய்? நீ எதையுமே வைத்திருக்கவில்லை. காலம்உனக்குக் கொடுத்ததை நீ திருப்பித் தந்துவிட்டாய், அவ்வளவுதான்." இந்தச் சூதாட்டத்தின் முடிவில்தான், தருமன் தனது 'அகந்தை'யை முழுமையாகப்பலி கொடுத்துவிட்டு, ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போலக் காட்டிற்குச் செல்லத் துணிகிறார். இது ஒரு அரசனின் வீழ்ச்சி மட்டுமல்ல, ஒரு ஆன்மாவின்மறுபிறப்பு.
நவீன உளவியல் மற்றும் வெண்முரசின் தரிசனத்தின் அடிப்படையில் இதனை இவ்வாறு பொருத்திப் பார்க்கலாம்:
1. வன்முறையின் பெருக்கம் (The Multiplication of Violence)ரக்தபீஜன் கதையின் அடிப்படை: அவனது ஒரு துளி ரத்தம் நிலத்தில் விழுந்தால், அதிலிருந்து இன்னொரு ரக்தபீஜன் உருவாவான். * உளவியல் பொருத்தம்: இது 'வன்முறை சுழற்சி' (Cycle of Violence) என்பதைக் குறிக்கிறது. ஒருவன்முறை அதற்குப் பதிலடியாக இன்னொன்றை உருவாக்குகிறது. * வெண்முரசுடன் தொடர்பு: பாரதப் போர் என்பது ஒரு ரத்தத் துளியிலிருந்து ஆயிரம்ரத்தத் துளிகள் உருவாவதைப் போன்றது. ஒரு பழிவாங்கல் (துரோபதியின் சபதம் அல்லது துரியோதனனின் வஞ்சினம்) எப்படி ஆயிரக்கணக்கானவீரர்களை உருவாக்கி போர்க்களத்தில் நிறுத்துகிறது என்பதையே ரக்தபீஜன் கதை உணர்த்துகிறது.
2. ரம்பன்-குரம்பன் எனும் குறியீடு. ரம்பன் மற்றும் குரம்பன் ஆகிய பெயர்களே அசுர மரபைக் குறிப்பவை (மகிஷாசுரனின் தந்தை மற்றும் சிற்றப்பா). இவர்களை வெண்முரசில் சாதாரண வீரர்களாகக் காட்டுவதன் மூலம் ஜெயமோகன் சொல்ல வருவது: * அசுரத்தனம் என்பது ஒரு மனநிலை: அசுரன்என்பவன் கொம்புள்ள மனிதன் அல்ல; மாறாக, எவர் ஒருவருக்குள் எல்லையற்ற பசியும், அதிகார மோகமும், அழிவுச் சிந்தனையும் இருக்கிறதோ அவரேஅசுரன். * சாதாரண மனிதனுக்குள் இருக்கும் அசுரன்: மிகச் சாதாரணமான, வேடிக்கை பேசும் இந்த இரு வீரர்களுக்குள்ளும் அந்தப் புராண காலத்துஅசுரர்களின் அதே ரத்தம் (உளவியல் தொடர்ச்சி) ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.மகத மன்னன் ஜராசந்தனுக்கும் இது பொருந்தும். அவனது பேச்சில் காணப்படுகிற யதார்த்த மனநிலை அவனது செயல்பாடுகளால் ஒருபோதும் வெளிப்பட்டதில்லை. அதே சமயம் துரியோதனன் மற்றும்கர்ணனுடனாக அவனது உரையாடலை பொது தளத்தில் வைத்து பார்ப்பது சரியல்ல. அது தனிப்பட்ட நண்பர்களோடு உடனான ஒன்று.
3. 'நிழல் ஆளுமை உளவியல் படி, ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் பின்னால் ஒரு 'நிழல்' (Shadow) இருக்கிறது. நாம் வெளிக்காட்ட விரும்பாத வன்முறை, காமம், குரோதம் ஆகியவையே .* இந்த அத்தியாயங்களில் அசுரக் கதைகள் வருவது, போர்க்களத்தில் இருக்கும் வீரர்களின் நாகரிகமான முகமூடிகழன்று, அவர்களுக்குள் இருக்கும் ஆதிவாசித் தன்மையும், வன்முறை மனநிலையும் (Primordial Instincts) வெளியே வருவதைக் காட்டுகிறது. * ரக்தபீஜன் தன் ரத்தத்திலிருந்தே தன்னை உருவாக்கிக்கொள்வது போல, மனிதன் தன் அச்சத்திலிருந்தே தனக்கான எதிரிகளையும் வன்முறையையும்சமைத்துக்கொள்கிறான்.
4. கூட்டு நனவிலி (Collective Unconscious). ரம்பன்-குரம்பன் அந்தப் பழைய கதைகளைப் பேசுவதன் மூலம், அவர்கள் தங்களை அறியாமலேயே ஒருமாபெரும் வரலாற்றின் தொடர்ச்சியாக உணர்கிறார்கள். * அவர்கள் தங்களைச் சிறுவர்களாகக் கருதிக்கொண்டாலும், அவர்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும்கதைகள் (ரக்தபீஜன் போன்றவை) மனித குலம் காலம் காலமாகச் சுமந்து வரும் 'வன்முறையின் நினைவுகள்'. இந்தப் போர் புதிதல்ல, இது காலம்காலமாக அசுர மனநிலைக்கும் அறத்திற்கும் நடக்கும் போராட்டம் என்பதை இது அடிக்கோடிடுகிறது.
சுருக்கமாக:
இந்த அசுரக் கதைகள் வழியாக ஜெயமோகன் சொல்ல வருவது இதுதான்: "போர் என்பது ரத்தம் சிந்துவது மட்டுமல்ல; அது ரத்தத்திலிருந்து இன்னும்அதிகமான வன்முறையை உற்பத்தி செய்யும் ஒரு ரக்தபீஜச் செயல்." ரம்பனும் குரம்பனும் அந்தப் பெருநெருப்பின் ஒரு சிறு பொறிகள் மட்டுமே. இந்தஅத்தியாயங்களில் விவரிக்கப்படும் 'கருப்பு நிறம்' அல்லது 'இருள்' பற்றிய குறியீடுகள். வெண்முரசின் பன்னிரு படைகளம் நாவலின் தொடக்கஅத்தியாயங்களில் வரும் இந்த வம்சாவளிச் சித்திரம், மானுட ஆசைகள் எப்படி உருமாற்றம் பெறுகின்றன என்பதைக் காட்டும் ஒரு உன்னதமானஉளவியல் குறியீடு.
அரசன் தனு (அசுரர் குலத் தந்தை) கேட்ட வரம் ரம்பன், குரம்பனாகத் திரிபடைந்ததன் பின்னணியை இவ்வாறு தொகுத்துக் கொள்ளலாம் :
1. வம்சாவளிப் பின்னணி (புராணப் பின்னணி) புராணங்களின்படி, தனுவின் புதல்வர்கள் ரம்பன் மற்றும் குரம்பன். இவர்கள் இருவரும் கடுமையான தவம்இருந்தனர். * ரம்பன்: நீருக்குள் நின்று தவம் செய்தான் (அக்னியை வேண்டி). * குரம்பன்: நெருப்பிற்குள் நின்று தவம் செய்தான் (நீரை வேண்டி). * வரம்: இந்த முரண்பட்ட தவத்தின் விளைவாகப் பிறந்தவனே மகிஷாசுரன். ரம்பன் ஒரு எருமைப் பெண்ணிடம் (மகிஷி) காதல் கொண்டு, அதன்விளைவாகப் பிறந்தவன் அவன்.வெண்முரசில், இந்த ரம்பன்-குரம்பன் எனும் வீரர்கள் தங்களை அந்தப் புராண அசுரர்களின் வழித்தோன்றல்களாகவோஅல்லது அந்தப் பெயர்களைச் சுமப்பவர்களாகவோ உணர்கிறார்கள்.
2. வரம் ஏன் 'திரிபடைந்தது'? (உளவியல் குறியீடு) அரசன் தனு ஒரு 'உன்னதமான' பிள்ளையை வேண்டி வரம் கேட்கிறான். ஆனால் அதுரம்பன்-குரம்பனாகத் திரிபடைவதன் பின்னால் உள்ள குறியீடுகள் இவை: * ஆசையின் உருமாற்றம்: ஒரு தந்தை தன் மகன் மிகச்சிறந்த வீரனாகவோ, அரசனாகவோ இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறான். ஆனால், அவனது ஆழ்மனதில் இருக்கும் வன்முறையும், அதிகார வேட்கையும் (அசுரத்தன்மை) அந்த வரத்தைத் திரித்துவிடுகிறது. * இயற்கைக்கு மாறான தவம்: ரம்பன் நீருக்குள் நெருப்பையும், குரம்பன் நெருப்பிற்குள் நீரையும் தேடுகிறார்கள். இது நவீன உளவியலில் 'தன்னியல்புக்கு மாறான செயல்' (Anti-nature behavior) எனக் கருதப்படுகிறது. நாம் எப்போது நமது இயல்புக்கு மாறாகஒன்றை அடையத் துடிக்கிறோமோ, அப்போது பிறக்கும் விளைவு 'விகாரமானதாகவே' (Deformed) இருக்கும். * பிரிவினை (Splitting): தனு கேட்டவரம் ஒன்றாக இருக்கலாம், ஆனால் அது ரம்பன் (உணர்வு/தவம்) மற்றும் குரம்பன் (உடல்/செயல்) என இரண்டாகப் பிரிகிறது. இது மனித ஆளுமையின்பிளவைக் குறிக்கிறது.
3. வெண்முரசு சொல்ல வரும் செய்தி. ஜெயமோகன் இந்த அத்தியாயங்களில் ரம்பன்-குரம்பன் வழியாக ஒரு முக்கியமான உண்மையைச்சொல்கிறார்:"கேட்கப்படும் வரங்கள் அவை கேட்கப்படும்போது இருக்கும் தூய்மையை அடைவதில்லை; அவை எங்கு வந்து விழுகிறதோ அந்த நிலத்தின்(மனதின்) தன்மைக்கேற்ப உருமாறுகின்றன."* ரக்தபீஜ குறியீடு: ரம்பன் மற்றும் குரம்பன் இருவரும் தங்களை 'அசுரர்கள்' என்று சொல்லிக்கொள்வதன்மூலம், பாரதப் போர் என்பது ஒரு தெய்வீகப் போர் மட்டுமல்ல, அது அசுரத்தனமான பசியும் வன்முறையும் கொண்ட சாதாரண மனிதர்களின் போர்என்பதையும் காட்டுகிறார். * விகாரமான வாரிசுகள்: தனுவின் வரம் மகிஷாசுரனில் முடிவது போல, கௌரவ-பாண்டவ முன்னோர்களின் அறம் சார்ந்தஆசைகள் இறுதியில் பாரதப் போரின் பேரழிவில் வந்து முடிவதையே இந்தத் திரிபு குறிக்கிறது.
4. நவீன உளவியல் பொருத்தம். இதை 'Generational Trauma' (தலைமுறைத் தழும்பு) என்று அழைக்கலாம். முன்னோர்கள் செய்த தவறான தவங்கள்அல்லது அடக்கி வைக்கப்பட்ட ஆசைகள், அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளில் ரம்பன், குரம்பன் போன்ற சிதைந்த ஆளுமைகளாக வெளிப்படுகின்றன. அவர்கள் போர்க்களத்தில் வெறும் எண்களாக, அடையாளமற்றவர்களாக இருப்பதற்குக் காரணமே அவர்கள் ஒரு விகாரமான வரத்தின் எச்சங்கள்என்பதுதான். அரசன் தனு கேட்ட வரம் ஏன் ரம்பன்-குரம்பனாகத் திரிபடைந்தது என்பதற்கான விடை, வெண்முரசு - பன்னிரு படைகளம் நாவலின்தொடக்க அத்தியாயங்களில் மிக நுட்பமான படிமங்களாக (Metaphors) விளக்கப்பட்டுள்ளன. இதனை நவீன உளவியல் மற்றும் குறியீட்டியல் சார்ந்துமூன்று நிலைகளில் அணுகலாம்:
No comments:
Post a Comment